♬ پَـــ🪽ــــروازِ نَـــ🎶ـــوا ♬

در میان فاصله ها، یاد معلمانمان و باز ز راه رسید… روز کسانی که… روز کسانی که در سکوتِ کلاس‌های خاکستری، چراغی را روشن می‌کنند که هیچ‌وقت نام صاحبش را نمی‌پرسند. روز کسانی که شاداب می‌آیند، خسته می‌روند، اما بین این آمدن و رفتن، تکه‌ای از جانشان را بی‌هیچ ادعایی به دست‌های لرزان ما می‌سپارند. و عجب تقدیری‌ست… که بزرگ‌ترین قدردانانشان همیشه دل‌هایی‌اند که دیر فهمیدند چقدر مدیون آن نگاه آرام، آن دلسوزی بی‌صدا، و آن انتظارهای بی‌پاسخ بوده‌اند. گاهی خیال می‌کنم معلم کسی‌ست ...